Rauschning przeciwstawiał swój „realizm sensu stricto”, oparty na pragmatycznej analizie interesów wspólnoty i pokojowej współpracy między państwami, „realizmowi narodowosocjalistycznemu”, który podporządkowywał środki polityczne abstrakcyjnym, utopijnym celom, ignorując konsekwencje społeczne i międzynarodowe.
Choć nie odrzucał ideologii całkowicie, traktował ją jedynie jako narzędzie analityczne. W jego przekonaniu nadmierne wpływy ideologiczne prowadziły do irracjonalności i dehumanizacji polityki. W Rewolucji nihilizmu stwierdził ponadto, iż gwałtowne tempo zmian całkowicie odbiera polityce niemieckiej znamiona stałości, która jest fundamentem budowania sprawnego państwa. Krytykował nazistowską politykę za zemstę jako motyw działania, instrumentalne traktowanie historii, dominację siły oraz nihilizm moralny i polityczny. Odrzucał również wszelkie rewolucyjne tendencje jako zagrożenie dla stabilności społecznej i politycznej.