Niepokoje w Egipcie W Egipcie trwały nieustanne zamieszki wewnętrzne, między innymi na tle plemiennego konfliktu Jemenitów z Kajsytami, trwającego co najmniej od okresu UmajjadówHitti Ph. K.: op. cit., s. 230-232. Chaos pogłębiały częste zmiany personalne na kluczowych stanowiskach administracji prowincji. Ponadto do Aleksandrii egipskiej przybyło 15 tysięcy uchodźców przed prześladowaniami emira Kordowy, Al-Hakama I (796-822). Przez 10 lat intruzi panoszyli się w mieście drwiąc sobie z miejscowych władz, aż w 827 zostali na rozkaz kalifa wyparci siłą przez syna Tahira, Abd Allaha, po czym wylądowali na Krecie, gdzie założyli własne państwo i pozostali do odzyskania wyspy przez Bizantyńczyków w 961Hitti Ph. K.: op. cit., s. 429-430. Po odwołaniu Tahirydy kalif powierzył zarząd Egiptu swojemu synowi, Abu Ishakowi Muhammadowi, przyszłemu kalifowi Al-Mutasimowi (833-842). W 829 ten ostatni musiał wezwać na pomoc samego ojca. Przeciw sobie kalif miał zbuntowane garnizony stacjonujące w Egipcie, oraz buntowników niskiego stanu, zwanych przez autorów arabskich bez ogródek „motłochem” („ajjarun”). Wreszcie w 831-832 wybuchło w Dolnym Egipcie powstanie Koptów. Kalif okrutnie potraktował buntowników. Chrześcijańskie kościoły pozamieniał na meczetyHauziński J.: op.