Pieśń o św. Stanisławie [inc. Chwała tobie, Gospodynie] – średniowieczna legenda hagiograficzna, napisana w formie pieśni. Z okresu średniowiecza zachowane zostały tylko trzy pierwsze strofy utworu, dalsza jego część znana jest dopiero z XVII-wiecznego wydania drukowanego, zawartego w zbiorze Pieśni postne starożytne. Pieśń opowiada o dziejach świętego Stanisława aż do jego męczeńskiej śmierci i kanonizacji.
Zarys treści Pierwsze trzy, zachowane z XV wieku, strofy zawierają apostrofę do Boga oraz wezwanie do ojczyzny, mającej radować się z patronatu znamienitego świętego. Strofa trzecia opowiada o młodości bohatera. Dalsza część utworu, znana z XVII wiecznego druku, opowiada o losach Stanisława ze Szczepanowa – dzięki świątobliwemu życiu został on wybrany biskupem krakowskim. Już w czasie pełnienia tej funkcji, Stanisław został oskarżony o bezprawne zagarnięcie wsi zmarłego Piotra z Piotrawina. Broniąc się przed tymi zarzutami, biskup wskrzesił umarłego, aby ten mógł zaświadczyć o jego niewinności. Tymczasem narastał konflikt biskupa z królem Bolesławem Szczodrym. Stanisław miał za złe władcy, że ten dręczył lud, był okrutny i bezlitosny. Zdenerwowany napomnieniami biskupa, Bolesław za namową złego ducha zabił Stanisława i rozczłonkował jego ciało tak, aby mogło służyć za pokarm dla zwierząt.