Bóg zesłał jednak cztery orły, mające strzec ciało biskupa. Ryba, która zjadła jeden z palców Stanisława, została oświetlona boskim światłem tak, aby rybacy mogli ją wyłowić i odzyskać utracony fragment ciała biskupa. Następnie poćwiartowane zwłoki biskupa zrosły się w cudowny sposób. Stanisław został kanonizowany przez papieża Innocentego IV. Utwór kończy się wezwaniem do świętego, ażeby bronił Polski przed poganami i wiernych przed grzechem.
Dzieje tekstu thumb|Pierwodruk z XVII wieku Przekaz średniowieczny Pierwsze trzy zwrotki utworu i jego zapis nutowy, zachowały się w rękopisie Biblioteki Kórnickiej znanym jako Kodeks Działyńskich I (sygn. 801, k. 114 verso), liczącym 372 karty. Rękopis zawierał (oprócz legendy o świętym) także inne teksty polskie i łacińskie, spisane przez różnych kopistów. Całość pochodziła z lat 1425–1488, a oprawiona została w 1487 roku. Po oprawie manuskrypt był prawdopodobnie przechowywany w klasztorze benedyktynów na Łysej Górze.