W jej skład wchodzili: oficerowie: rotmistrz i porucznik, namiestnik i chorąży (stanowiska tytularne), towarzysze i pocztowi.
Rotmistrz był dowódcą jednostki, porucznik – jego zastępcą. Oznaką władzy był buzdygan oraz nieco inny sposób noszenia się (np. brak hełmu w bitwie lub odsłonięty rękaw, w husarii inny kolor skóry narzuconej na zbroję). Nie istniało pojęcie sztabu. Stanowisko chorążego nie było stopniem oficerskim, a jedynie wyróżnieniem dla doświadczonego towarzysza, opiekującego się znakiem-chorągwią. Na dodatek rotmistrz był często stanowiskiem tytularnym, piastowanym przez finansującego chorągiew magnata, który w służbie polowej nie brał udziału, a czasem nie wyruszał nawet na wojnę. Tak było zwłaszcza w chorągwiach husarskich, organizacja których była sporym wysiłkiem finansowym. Faktycznie dowódcą był więc porucznik. Gdy padł w walce, był ciężko ranny lub chory, oddziałem dowodził namiestnik-doświadczony towarzysz mianowany przez rotmistrza.