Grecja i Rzym Hipokrates nie przeprowadził szczegółowego klinicznego opisu bólów głowy. Dopiero Areteusz z Kapadocji (w I wieku n.e.) opisał po raz pierwszy tak zwaną heterokranię i podał cechy, wyróżniające tę postać chorobową od innych rodzajów bólu głowy (połowiczność objawów oraz ich okresowość). Galen (w II wieku n.e.) opisał migrenę oraz podał pierwszy jej teorię. W stanie zdrowia istnieć ma połączenie między naczyniami wewnątrz i zewnątrz czaszkowemi, przez które ulatniać się mogą wyziewy i płyny. O ile jednak połączenie to ulega zmianie, wtedy niektóre części ciała wysyłają do mózgu szkodliwe wyziewy i płyny. W zdaniu tym odnaleźć można wpływ nauki Hipokratesa o znaczeniu cieczy (patologia humoralna); naukę tę rozwinął następnie Galen, który sądził, że właśnie wadliwe pomieszanie cieczy bywa najczęstszą przyczyną choroby.