Średniowiecze Opis migreny oraz teoria zawarta w pracach Galena zamyka okres nie tylko grecki, lecz i epokę znacznie późniejszą, a obejmującą prawie całe średniowiecze. Zarówno lekarze z epoki pohipokratesowej, jak i z czasów bizantyjskich i arabskich trzymali się ślepo poglądów lekarzy z czasów greckich. Co czas pewien przybywał jakiś nowy szczegół w opisie klinicznym, nie było jednak zasadniczych zmian. Tak na przykład opis, którego autorem jest Caelius Aurelianus (w IV stuleciu) przypomina w zupełności opis Areteusza. Caelius zwracał uwagę na pewne szczegóły, a mianowicie, że ból może być usadowiony w głębi oczodołu, że może promieniować do szyi, i mogą mu towarzyszyć objawy wzrokowe. Przyczynę migreny miało stanowić zaziębienie, promieniowanie słoneczne oraz zbyt długie czuwanie. Aleksander z Tralles (VI–VII w.) odróżnia już migrenę od innych rodzajów bólu głowy. Zdaje się, że badacz ten był pierwszym, który sądził, że migrena powstaje na skutek zaburzeń żołądkowych. Z innych lekarzy wymienić należy Orybazjusza (Oribasius, IV–V w.) i Aetiosa, którzy jednak przeważnie powtarzali poglądy Galena.