Z lekarzy arabskich na plan pierwszy wysuwa się w IX-X stuleciu Serapion Starszy (Janus, Johannes Damascenus), który jednak również powtarzał to, co głosił Galen. Sądził, że główne znaczenie posiada przewód pokarmowy i że tam powstają wyziewy, które następnie przedostają się do czaszki. Nie było również nic nowego w pracach Abulcasisa (ok. 912–1020), ani też Awicenny (X–XI w.) Portugalczyk Valescus z Taranta (XV wiek) zwrócił pierwszy uwagę na mózg, jako na domniemane siedlisko migreny. Sądził, że rolę tę przypisać można komorom mózgowym. Sam ból powstawać miał na skutek szkodliwych wyziewów.
Odrodzenie Niedostateczność wiadomości klinicznych oraz naiwność poglądów teoretycznych charakteryzowały czasy greckie i epokę średniowieczną aż do odrodzenia. Dopiero począwszy od XVI stulecia, od czasów wielkich odkryć Wesaliusza (1514–1564) i Harveya (1578–1657) rozpoczął się nowy okres dociekań w dziedzinie medycyny.