Niewykończone mury przekryto prowizorycznym dwuspadowym dachem.
Za czasów biskupa Henrika Tidemanssona (1467–1500) ukończono budowę prezbiterium, przekrywając je sklepieniem gwiaździstym. Dokonali tego mistrzowie budowlani sprowadzeni przez biskupa z Kolonii. Budowę prowadzono pod nadzorem kolońskiego mistrza, Gierlacha. Pozostawił on po sobie inskrypcję pamiątkową w Kaplicy Mariackiej:
Ostatnim mistrzem budowlanym pracującym przy budowie katedry był sprowadzony w roku 1487 Adam von Düren, który przebudował m.in. katedrę w Lund i zamek królewski w Kopenhadze. Za czasów biskupa Hansa Braska (1464-1538) wymieniono pierwotny dach ołowiany na miedziany. Wielowiekowa budowa katedry dobiegła końca.
Katedra stała się poprzez różnorodne wpływy architektoniczne (angielskie, niemieckie, rodzime) swoistym podręcznikiem architektury średniowiecznej, a na jej murach zachowanych jest ok. 6000 znaków murarskich pozostawionych przez murarzy, kamieniarzy i cieśli zaangażowanych w jej budowę na przestrzeni wieków. Do katedry ściągały tłumy pielgrzymów a diecezja w Linköping należała do najbogatszych w Szwecji.
XVI–XIX w. mały|240px|Katedra ok. 1700 r. na rycinie Dahlbergha Kres świetności katedry nastąpił z nastaniem reformacji i przyjęciem przez Szwecję protestantyzmu w 1523.