biskupi lubuscy uzyskali od księcia Leszka Czarnego przywilej umożliwiający nadawanie wsiom i miastom prawa niemieckiego – dokument ten uznawany jest za akt tożsamy (choć zasadniczo różny od podobnych aktów z tego okresu) z nadaniem dla Opatowa prawa magdeburskiego – była to pierwsza lokacja miejska, którą przeprowadzono na terenie Żmigrodu. Lokacja miejska zakończyła się jednak niepowodzeniem i osadnictwo na terenie Żmigrodu zanikło pod koniec XIII wieku (być może z powodu najazdów mongolskich). Obecnie jedynym śladem po randze tego miejsca jest istniejący klasztor bernardynów. W związku z napadem i porwaniem biskupa lubuskiego Jana I, podjęto w 1300 roku decyzję o przeniesieniu do Opatowa dworu biskupów z Biskupic. Z powodu upadku osadnictwa na Żmigrodzie, między 1317 a 1328 rokiem nową osadę założono na drugim brzegu rzeki Opatówki w sąsiedztwie romańskiej kolegiaty św. Marcina. W nowym miejscu rozpoczął się kolejny rozdział historii Opatowa.