Od 15 lipca 1921 skierowany do rezydencji św. Barbary (Kraków) jako ekonom domu, bibliotekarz, kronikarz, kaznodzieja, spowiednik, moderator oraz opiekun licznych stowarzyszeń i bractw. Z dniem 24 sierpnia 1922 w opuścił zakon i został inkardynowany do diecezji mohylewskiej, lecz pracował w Warszawie. W latach 1923–1925 studiował w Papieskim Instytucie Wschodnim w Rzymie, uzyskując kolejno tytuły bakalaureat, licencjat, doktorat (4 lipca 1925) – praca z zakresu teologii wschodniej „De Stanislai Socolovii theologi Cracoviensis s. XVI relationibus cum Oriente Christiano” pod kierunkiem rektora Michel d'Herbigny'ego (T.J.). Następnie przebywał w Krakowie, m.in. jako słuchacz ks. prof. Jana Fijałka na seminarium historii Kościoła w Polsce, rozpoczął również kolejną pracę doktorską. Od października 1926 był wykładowcą Instytutu Misyjnego w Lublinie z zakresu teologii wschodniej, historii Kościoła i etyki, a także w Katolickim Uniwersytecie Lubelskim w Katedrze Teologii Dogmatycznej Porównawczej.