Tamże obronił kolejny doktorat (12 stycznia 1928) „Księdza Stanisława Sokołowskiego, teologia króla Stefana Batorego, dzieło o znamionach Kościoła” i rozpoczął pracę habilitacyjną.
W 1928 został powołany przez Radę Wydziału Teologicznego Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie na zastępcę kierownika Katedry Historii Kościoła, gdzie wykładał w roku akademickim 1928/29 oraz 1929/30. W roku akademickim 1930/1931 w Seminarium Duchownym w Pelplinie prowadził wykłady z historii Kościoła, patrologii i historii sztuki kościelnej, a następnie wykładał w Katedrze Historii Kościoła w Polsce Uniwersytetu Jagiellońskiego. Od stycznia 1932 był kapelanem klasztoru bonifratrów w Katowicach, następnie w Cieszynie (także jako zastępca prefekta) w katolickim gimnazjum matematyczno–przyrodniczym. W lipcu 1932 wziął udział w VI Zjeździe Welehradzkim. Od jesieni 1932 przebywał w Lublinie. Od 23 listopada 1934 rozpoczął nowicjat w Wieliczce w klasztorze reformatów, przyjmując habit franciszkański. Składając tego dnia śluby zakonne czasowe przyjął imię zakonne Andrzej. Tamże był wykładowcą historii Kościoła, historii sztuki kościelnej, homiletyki.