Ewald Hecker|thumb Ewald Hecker (ur. 20 października 1843 w Halle, zm. 12 stycznia 1909 w Wiesbaden) – niemiecki lekarz psychiatra.
Życiorys Syn Eduarda Heckera, mistrza budowlanego, i Karoline z domu Hecker. Ukończył Friedrich-Kollegium w Królewcu, po czym zaczął studiować architekturę, zgodnie z życzeniem ojca. Równolegle uczęszczał jednak na wykłady z medycyny i ostatecznie ojciec pozwolił mu poświęcić się studiom zgodnym z jego zainteresowaniami. Tytuł doktora medycyny otrzymał w 1866 roku, po przedstawieniu dysertacji Nonnulla de tuberculosis pulmonum et aetiologia et therapia, napisanej pod kierunkiem Leydena. Rozpoczął wtedy pracę jako trzeci asystent w zakładzie dla chorych psychicznie Allenberg koło Wehlau. Drugim asystentem w Allenbergu był wtedy Karl Ludwig Kahlbaum. Od tego czasu obaj lekarze przyjaźnili się i współpracowali naukowo.
Od 1891 prowadził własny szpital psychiatryczny w Wiesbaden.
Z żoną Henriette Hecker, z domu Leonhardt, miał troje dzieci, dwóch synów i córkę. Ich synem był rzeźbiarz, komik, reżyser filmowy Waldemar Hecker (1873-1958).
Ewald Hecker zmarł w 1909, po przebyciu kilku udarów mózgu.
Dorobek naukowy W 1871 rozwinął koncept hebefrenii, wprowadzony do psychiatrii przez Kahlbauma.