Następnie poeta komentuje domniemany "manifest", stwierdzając, że wiara rosyjska jest fałszywa, nazywa cara i szlachtę "obłudnikami i krętaczami". Zwraca się do Chrystusa, stwierdzając, że jego ofiara nie przyczyniła się do odkupienia ludzi. Wręcz przeciwnie - samowładztwo traktuje prawosławie instrumentalnie. Ponownie fragment wiersza naśladuje carskie manifesty. Tym razem "Rosjanie" deklarują chęć podzielenia się z podbijanymi narodami cenną wiedzą - umiejętnością budowana więzień i kucia kajdan.
W ostatnim ustępie poematu poeta zwraca się do zabitego de Balmaine'a, któremu dedykował poemat. Wyraża żal z powodu faktu, że zginął on nie w walce za wolną Ukrainę, a wręcz przeciwnie - jako żołnierz carski, walczący "za tyrana". Mimo tego poeta nie potępia przyjaciela, jest jedynie pogrążony w smutku z powodu takich okoliczności jego śmierci.