W myśl tych teorii, z czasem doszło do prób pogodzenia nowej doktryny ze starszymi wierzeniami i praktykami – frawaszi dodano do tekstów i zezwolono na ich kult.
Zdaniem Boyce tłumaczy to także utożsamienie frawaszi z urwan – było ono praktyczne, gdyż ten drugi kult był prawdopodobnie popularniejszy i mniej kontrowersyjny. W ten sposób łatwiej było wkomponować frawaszi w zaratusztrianizm. Ta teoria, jak zauważa Mary Boyce, wyjaśnia także liczne sprzeczności między różnymi opisami frawaszi w późniejszej irańskiej literaturze religijnej.
Późniejsze czasy Niezależnie od tego, czy pierwotne frawaszi były duchami przodków, duchami wojowników, abstrakcyjnym „duchem wyboru religijnego” złączonym potem z kultem zmarłych oraz jaki był do nich stosunek Zaratusztry, w Młodszej Aweście istnieje o nich wiele wzmianek. Rozumienie tego, kim są frawaszi i jaka jest ich rola mogło się różnić w zależności od tekstu lub jego konkretnego fragmentu.
Jasna Z wielu fragmentów należącej do Młodszej Awesty Jasny wynika, że frawaszi rozumiano z jednej strony jako dusze (urwan):
Z drugiej jednak strony w Jasnie znajdują się fragmenty, które można rozumieć jako wskazujące na rozróżnienie między frawaszi a urwan: