W 1946 r. powrócił do AGAD, gdzie od 1947 r. do końca swej pracy w tej instytucji tj. do 1954 r. był kustoszem i kierownikiem działu akt staropolskich. W okresie powojennym wrócił do swoich zainteresowań badawczych związanych z dziejami Warszawy. W czasie pracy w AGAD przygotował ważne opracowania dotyczące strat archiwów i bibliotek warszawskich w zakresie rękopiśmiennych źródeł historycznych, kierował sporządzaniem odpisów do księgi radzieckiej Starej Warszawy, a także wraz z Kazimierzem Konarskim i Aleksym Bachulskim przygotowywał wydanie pierwszego Polskiego Słownika Archiwalnego.
W 1949 uzyskał habilitację na Wydziale Humanistycznym Uniwersytetu Warszawskiego z zakresu historii Polski wieków średnich. W Instytucie Historycznym UW prowadził ćwiczenia wyższe z paleografii łacińskiej, a także wykłady i ćwiczenia z metodyki wydawnictw i archiwistyki. Pracował społecznie w Związku Bibliotekarzy i Archiwistów Polskich, prowadził referat archiwalny w Zarządzie Głównym i kierował sekcją archiwalną Koła Warszawskiego. Był też współpracownikiem Komisji Atlasu Historycznego Polski i Warszawskiego Towarzystwa ArcheologicznegoAleksander Gieysztor, Adam Wolff (1899-1984), [w:] Studia Źródłoznawcze, t. 34, 1993, s. 139.Hanna Szymczyk, Materiały Adama Wolffa III-226, [w:] Biuletyn Archiwum PAN, nr 34, 1993, s. 35..