RLL () – grupa metod kodowania danych zapisywanych na nośnikach magnetycznych, takich jak dyski twarde, dyskietki i dyski optyczne, stosowana masowo od początku lat 80. do wczesnych lat 90.
Historia Kodowanie RLL zostało komercyjnie wprowadzone przez IBM w 1979 roku do zapisu danych na dyskach twardych ich komputerów typu mainframe. Pierwsze napędy dyskowe używały bardzo prostego kodowania RLL (0,1) zwanego kodowaniem FM, które w połowie lat 80. zostało wyparte przez kodowanie RLL (1,3) nazywane metodą MFM, a które nadal jest wykorzystywane w przypadku dysków optycznych takich jak CD, MD, DVD i Blu-Ray. Na początku lat 90. standardem kodowania danych stosowanym w dyskach twardych były metody RLL (1,7) i RLL (2,7) pozwalające na upakowanie do 50% więcej danych na dysku (przy takiej samej częstotliwości maksymalnej sygnału) niż metoda MFM.
Idea +Kodowanie RLL (2,7)IBM, Seagate Bity wejściowe Bity wyjściowe 000 000100 10 0100 010 100100 0010 00100100 11 1000 011 001000 0011 00001000