W nowym kształcie budowla przetrwała do pożaru w 1679. Pożar ten zniszczył skrzydło północne i wieżę. Prace nad odbudową, trwające w latach 1680–1689, nadzorował budowniczy Consilio Milius. Zamek odnowiono w stylu renesansowym. Rozebrano skrzydło północne, a wzdłuż powstałego północnego oraz ocalałego południowego muru wzniesiono arkadową galerię (parter i pierwsze piętro). Przeprowadzono roboty przy zamkowej wieży i wykonano sztukaterie. Generalnie zamek z lat 1680–1689 nie odbiegał jako bryła od istniejącego w latach 1629–1636. Przedstawiał się jako dwupiętrowa budowla na planie nieregularnego czworoboku, z załamanym skrzydłem wschodnim połączonym już wcześniej z przemianowaną na bramę wjazdową gotycką wieżą. Składał się z dwóch par nieznacznie nierównoległych par skrzydeł: mieszkalnych (wschodniego i zachodniego) oraz parawanowych (północne i południowe). Obejmowały one obszerny, nieco nieregularny dziedziniec arkadowy o wymiarach ok. 38 x 22 m. Długości zewnętrzne poszczególnych boków zamku zmieniały się w granicach od 47 (wschodni) do ok. 57 m (południowy). Grubości murów zewnętrznych malały wraz ze wzrostem wysokości, od 2,32 m w dolnych partiach przez 1,8 m na I piętrze po 75–80 cm na II piętrze.