W latach 1934–1939 był kuratorem Domu Księży Emerytów, a także patronował Stowarzyszeniu Robotników Chrześcijańskich. Lata 1934–1936 to także jego kościelna asystentura Katolickiego Stowarzyszenia Mężów oraz Katolickiego Stowarzyszenia Kobiet. W 1937 roku sfinalizował powstanie Chrześcijańskiej Kasy Bezprocentowej, której wiceprezesował. 12 marca 1940 roku został wiceoficjałem Sądu Biskupiego, a dwa dni później kanonikiem honorowym Kapituły Katedralnej w Sandomierzu.
Aresztowany został przez gestapo 16 marca 1942 roku o godz. 6.00 i początkowo przetrzymywany w więzieniu na Zamku w Sandomierzu, gdzie poddawany był torturom. W grupie więźniów, razem z bł. Antonim Rewerą przewieziony został do hitlerowskiego obozu koncentracyjnego Auschwitz-Birkenau, a następnie Dachau. Bity i katowany zmarł z wyczerpania, a jego ciało spalono w obozowym krematorium 28 grudnia 1942.
W kościele parafialnym w rodzinnym Łoniowie w 1992 roku odsłonięto tablicę upamiętniającą męczeńską śmierć ks.