Pod wpływem Mahana, Ratzel żądał rozwijania marynarki wojennej, zgadzając się, że siły morskie są łatwiejsze do utrzymania, a to dzięki zyskom osiąganym z handlu morskiego, inaczej ma się sprawa z utrzymaniem kosztownych sił lądowych. Haushofer wytknął Ratzelowi, który był przyjacielem Haushofera ojca i nauczycielem geografii ekonomicznej, słaby punkt jego teorii i zintegrował jego podział na potęgi morskie i lądowe, dowodząc, że tylko kraj posiadający jedno i drugie może przezwyciężyć konflikt.

Geopolityka Haushofera wychodzi wprawdzie z założeń Ratzela i Kjelléna, ale znacznie poszerza ich pole widzenia. Geopolityczne spekulacje Ratzela i Kjellena sprowadzały się do państwa przedstawianego jako organizm w przestrzeni, podczas gdy lider szkoły monachijskiej wykorzystał ich idee do projektów imperialnych. Statyczne i zachowawcze doktryny poprzednich geopolityków zostały teraz wykorzystane do dynamicznej doktryny poszerzania lebensraumu i budowania światowego mocarstwa. Haushofer zdefiniował geopolitykę w 1935 roku jako „obowiązek ochrony prawa do ziemi, do ziemi, w najszerszym tego słowa znaczeniu, nie tylko o ziemię w granicach Rzeszy, lecz prawo do etnicznej i kulturalnej ziemi”. Kultura sama w sobie jest najbardziej wyrazistym elementem dynamicznej ekspansji.