Najważniejsza jest jednak obojętność mieszkańców Judy wobec działania Boga, którą autor określa jako „zastyganie na swych drożdżach”; przenośnia dotyczy procesu wytwarzania wina, gdy zbyt długie jego przetrzymywanie powodowało zgęstnienie napoju.
Zapowiadana przez proroka zagłada miała się zacząć od części Jerozolimy i następnie rozlać na cały świat.
W drugim rozdziale Sofoniasz nawołuje do pokory i pokuty, gdyż jedynie zdanie się na łaskę Boga może ocalić Judę. Następują proroctwa przeciwko narodom pogańskim, które przypominają fragmenty z ksiąg Amosa, Izajasza i Micheasza. Autor wylicza kolejno narody Filistynów (na zachodzie), Moabitów-Ammonitów (na wschodzie), Kuszytów (na południu) i Asyryjczyków (na północy) – tak więc kraje otaczające Izrael z czterech stron świata. Wszystkim zapowiada pokonanie w dniu gniewu i zajęcie ich ziem przez mieszkańców Judy.
W trzeciej części powracają wyrocznie przeciwko Jerozolimie. Sofoniasz wymienia uchybienia moralne każdej klasy społecznej – rządzących, sędziów, proroków i kapłanów. Część tę kończy, być może ironiczne, wezwanie do oczekiwania na zniszczenie.
Ostatnia część księgi nagle odwraca jej nastrój i zapowiada powszechne nawrócenie. Obejmie ono narody pogańskie, a także triumf pokornej reszty Izraela.