Księga kończy się pieśniami o odnowionej Jerozolimie.
Teologia Dzień gniewu thumb|Ilustracja dnia gniewu z XVIII-wiecznej Biblii Thomasa Macklina Księga Sofoniasza piętnuje grzechy jako wstęp do opisu „Dnia Jahwe”, dnia gniewu Bożego, którego temat podjęty jest m.in. za Am 5,1–20 oraz Iz 2,22. Dzień ten ma nadejść gwałtownie, podobnie jak nieprzyjacielski najazd. Sofoniasz jako jedyny użył określenia „dzień gniewu” (hebr. jom 'ebra).
Dzień Jahwe ma być teofanią, okazaniem Bożej obecności i mocy, wobec którego całe stworzenie może wyłącznie zamilknąć.
Sugestywny opis dnia gniewu („Dzień ów będzie dniem gniewu, dniem ucisku i utrapienia, dniem ruiny i spustoszenia”; 1,15–16) był inspiracją do powstania średniowiecznego hymnu Dies Irae, który miał pokazywać grozę sądu ostatecznego.
Reszta Izraela i ubodzy duchem Księga Sofoniasza wprowadziła teologię ubóstwa, która została później rozwinięta m.in. w księdze Jeremiasza, Psalmach oraz Pieśni o Słudze Pańskim z księgi Izajasza.