Hieronima, ale bez większego zaangażowania, Bonifacius zaś wcale nie wziął udziału w przedsięwzięciu, wybierając karierę profesora prawa.
Dzieło Amerbach drukował głównie autorów klasycznych i humanistycznych. Pracował także nad wielkim wydaniem Pisma Świętego i dzieł Ojców Kościoła. Niewiele natomiast opracował edycji dzieł w języku niemieckim.
Najważniejszym współpracownikiem Amerbacha był jego paryski nauczyciel Johannes Heynlin, który osiadł w Bazylei. Dla Amerbacha pisał on przedmowy i komentarze do wydawanych przez niego dzieł oraz poszukiwał dla niego rzadkich manuskryptów i poprawiał ich teksty. To Heynlin zainicjował projekt wydania w drukarni Amerbacha wielkiego wydania zbiorowego pism Ojców Kościoła. Wspierał jego zainteresowanie dziełami starożytności chrześcijańskiej i pogańskiej. To dzięki niemu Amerbach nawiązał kontakty z bazylejskimi kartuzami. Klasztor kartuzów posiadał bardzo bogate zbiory manuskryptów, rozwinięte w czasach soboru bazylejskiego – zbiory te przez długie lata stanowiły podstawę projektów wydawniczych Amerbacha. W zamian za udostępnienie manuskryptów kartuzi wzbogacili się o dary książkowe.