Amoniusz argumentuje także: Jeżeli, zgodnie z Arystotelesem, moc każdego skończonego ciała jest skończona, czy to będzie moc poruszania się czy istnienia, to jeżeli otrzymuje ono wieczną moc od nieporuszonej przyczyny, to musi również otrzymywać wieczny byt, jako ciało od niecielesnej przyczyny. Harmonizacja Arystotelesa z Platonem w tym punkcie miała istotne znaczenie dla arystotelików arabskich, a ostatecznie również dla Tomasza z Akwinu. Verrycken twierdzi, że Amoniusz pojmował Boga Arystotelesa jako złożonego z dwóch neoplatońskich hipostaz Dobra i Intelektu. Niewątpliwie w jego filozofii Bóg jest stwarzającym Intelektem, który jest też ostateczną przyczyną ruchu świata.
Antydeterminizm Amoniusza