Bóg jako przyczyna sprawcza Proklos w komentarzu do Timajosa pisze, że perypatetycy uznawali istnienie intelektu oddzielonego od świata fizycznego, będącego jego przyczyną celową, a nie sprawczą i sprzeciwiali się mnożeniu inteligencji ponad światem. Według Symplicjusza komentatorzy Arystotelesa, przede wszystkim Aleksander z Afrodyzji, przyjęli, że Bóg jest ostateczną przyczyną całego świata, że Bóg poruszając niebiosa stał się pośrednio przyczyną sprawczą świata podksiężycowego, w stosunku do niebios pozostając przyczyną sprawczą ich ruchu, ale nie istnienia. Według Symplicjusza Amoniusz poświęcił całą książkę wykazaniu, że Bóg był ostateczną i sprawczą przyczyną zarówno ruchu, jak i istnienia świata podksiężycowego i nadksiężycowego. Ta interpretacja pozwoliła Amoniuszowi uzgodnić Arystotelesa z Platonem, czyniąc ustępstwo na rzecz doktryny chrześcijańskiej. Zamiast, jak Proklos, krytykować Arystotelesa, Amoniusz na podstawie pięciu fragmentów Arystotelesa wykazywał nieadekwatność krytyki Proklosa. I tak na przykład, według Symplicjusza, Amoniusz twierdził (do Fizyki 2.3), że ten, od kogo pochodzi ruch (Bóg jako nieporuszony poruszyciel) jest sam przyczyną sprawczą.