Stanisław Skurczyński (ur. 4 kwietnia 1892 w Pińczowie, zm. 13 czerwca 1972 tamże) – polski ksiądz katolicki, archeolog amator, geolog, kolekcjoner zabytków archeologicznych, patriota i społecznik.
Po ukończeniu progimnazjum w Pińczowie rozpoczął studia teologiczne w seminarium duchownym w Kielcach. Po otrzymaniu święceń (29 marca 1914) pracował jako wikariusz w Gnojnie, Wawrzeńczycach i Niwce, a od 1920 r. jako proboszcz kolejno w Korytnicy, Brzegach i najdłużej (29 lat) w Gnojnie k. Chmielnika. W 1963 r. przeszedł na emeryturę i mieszkał w charakterze rezydenta w Bogucicach, Chełmcach. Ostatnie miesiące życia spędził w mieście rodzinnym, gdzie zmarł w wieku 80 lat.
W porozumieniu z właściwymi władzami konserwatorskimi i placówkami muzealnymi prowadził liczne badania archeologiczne powierzchniowe i ratownicze. W 1929 r. Państwowe Muzeum Archeologiczne w Warszawie mianowało go oficjalnym delegatem na powiaty włoszczowski, kielecki i jędrzejowski. Odkrył wiele cennych stanowisk archeologicznych w ponad stu miejscowościach południowej i zachodniej części Kielecczyzny. Do najważniejszych znalezisk księdza Skurczyńskiego należą zespoły z okresu wpływów rzymskich, jak „grób książęcy” z situlą i bogatym wyposażeniem ze Stawian (pow. pińczowski), dwa groby kowali z Szańca (pow. buski) i Korytnicy (pow.