jędrzejowski), ten drugi niemal kompletnie wyposażony (dziś mogiłę tę można oglądać w Muzeum Archeologicznym w Warszawie). Oprócz wymienionych odkrył ponadto wiele innych cennych stanowisk, w tym parę dużych cmentarzysk kultury łużyckiej (Balice, Janowice), grobów kloszowych (Korytnicy, Rzeszutki), osadę ze starszej fazy wczesnego średniowiecza w Borkach pod Kielcami, czy grodzisko w Gnojnie.
W okresie międzywojennym przygotował na użytek ogółu prywatny pokaz archeologiczny obrazujący kulturę starożytnych mieszkańców Ponidzia. Wygłosił wiele pogadanek o znaczeniu zabytków archeologicznych i potrzebie ich ochrony. Był autorem kilku prac drukowanych, między innymi obszernego artykułu źródłowego pt. „Archeolog na probostwie” opublikowanego w „Pamiętniku Kieleckim” (Kielce 1947, s. 9–40). Jego kilka publikacji zostało wydane także drukiem w „Dawnej Kulturze” i „Z otchłani wieków”. Był również aktywnym członkiem Polskiego Towarzystwa Archeologicznego.
W latach sześćdziesiątych zgromadzone eksponaty (ponad sto tysięcy zabytków) przekazał Muzeum Świętokrzyskiemu w Kielcach (obecnie Muzeum Narodowe w Kielcach) oraz nowo powstałym placówkom muzealnym w Szydłowie i Pińczowie. Ks. Stanisław Skurczyński został pochowany na cmentarzu w Pińczowie.