Często zaopatrzenie w amunicję (26 dodatkowych rakiet) zapewniał ciężki transporter Schwerer Wehrmachtschlepper (sWS). Opracowano też pod koniec wojny wersję wyrzutni Panzerwerfer na podwoziu sWS.
Panzerwerfer 42 wszedł do produkcji w kwietniu 1942 roku i był produkowany do marca 1943. Wyprodukowano około 300 sztuk.
Panzerwerfery, które były bardzo ruchliwe, działały przeważnie razem z jednostkami pancernymi udzielając im bezpośredniego wsparcia artyleryjskiego. Po oddaniu salwy rakietowej PzW 42 szybko zmieniały pozycję, co przeważnie pozwalało im uchronić się przed ogniem artyleryjskim nieprzyjaciela. Były używane w jednostkach Nebelwerferów (Nebelwerfer Brigade) do końca wojny, głównie na froncie wschodnim.
Dane taktyczno-techniczne Masa: 7100 kg (Sd.Kfz.4) 8500 kg (Sd.Kfz.4/1) Załoga: 3 osoby (Sd.Kfz.4) 4 osoby (Sd.Kfz.4/1); Silnik: Opel 3,6 l / 6-cylindrowy / 68 KM Szybkość: Po drodze: 40 km/h W terenie: brak danych; Zasięg: Po drodze: 130 km W terenie: 80 km Zapas paliwa: brak danych Długość: 6,00 m Szerokość: 2,20 m Wysokość: 2,50 m (Sd.Kfz.4) 3,05 m (Sd.Kfz.4/1) Uzbrojenie: 10 wyrzutni 150 mm Nebelwerfer 42 7,92 mm MG 34 lub MG 42 Amunicja: 150 mm – 20–40 rakiet 7,92 mm – 2000 naboi; Pancerz: 6–10 mm