Natomiast orbitale eg w oktaedrycznym polu krystalicznym posiadają energię wyższą o wartość ESPK niż orbitale w polu sferycznym.
thumb|600px|Energia stabilizacyjna pola krystalicznego dla kompleksu oktaedrycznego
Jeżeli wartość rozszczepienia energetycznego orbitali d w oktaedrycznym polu ligandów zostanie zapisana jako Δoct, to trzy orbitale t2g są stabilniejsze niż orbitale w polu sferycznym o wartość 2/5 Δoct, natomiast orbitale eg są destabilizowane względem orbitali w polu sferycznym o wartość 3/5 Δoct. W ramach przykładu można rozważyć dwie konfiguracje d5 opisane powyżej. Konfiguracja niskospinowa posiada pięć elektronów na orbitalach t2g, dlatego też całkowita wartość ESPK wynosi: 5 x 2/5 Δoct = 2Δoct. Z kolei konfiguracja wysokospinowa może zostać wyznaczona w następujący sposób: (3 x 2/5 Δoct) – (2 x 3/5 Δoct) = 0. Wynika z tego, że stabilizacja zapewniana przez elektrony znajdujące się na orbitalach o niskiej energii jest znoszona przez destabilizujący wpływ wysokoenergetycznych elektronów
Formalizm stabilizacji w polu krystalicznym może być stosowany do opisu kompleksów metali przejściowych o wszystkich typach geometrii. Przykładowo tłumaczy ona, dlaczego wiele kompleksów o konfiguracji elektronowej d8 ma geometrię płaską kwadratową.