Dzieło silnie nasycone inwersją uczuciową, filozoficznymi dysputami czy eksperymentami formalnymi było charakterystyczne dla tendencji ówczesnej polskiej prozy.
Krytyka i analiza Przyjęcie powieści przez krytykę było bardzo zróżnicowane: od entuzjazmu do bezpardonowego wytykania błędów. Widziano w dziele satyrę antymieszczańską, powieść o miłości albo obraz zagubionego pokolenia. Wskazywano na wzorowanie się na Marcelu Prouście. Ludwik Fryde dostrzegł podobieństwo do pisarstwa Zofii Nałkowskiej. Ostatecznie uzyskano względną zgodność co do tego, że debiutancki utwór reprezentuje nurt psychologizmu. Ignacy Fik umieścił go formalnie obok Michała Choromańskiego, Jarosława Iwaszkiewicza, Brunona Schulza, Anieli Gruszeckiej i Jerzego Andrzejewskiego. Sam pisarz nazywał Grywałda powieścią psychologiczną, przechodzącą od obserwacji "egzotyki środowiskowej" i psychicznej do pytań o istotę ludzką i prawdę jej uczuć.
Środowisko opisywane w powieści wzbudziło zdziwienie wśród części krytyków, jako stosunkowo anachroniczne, należące do minionej epoki, jakkolwiek posiadające niewątpliwą egzotyczność.