W 1940 opracowano ciężką wyrzutnię ramową schweres Wurfgerät 40 Holz która charakteryzowała się dużą prostotą i łatwością obsługi na polu walki – była to po prostu drewniana rama ustawiana na ziemi. Odpalanie pocisków rakietowych 28 cm Wk. Spr. i 32 cm Wk. Fl. odbywało się bezpośrednio z fabrycznych opakowań, którymi były drewniane skrzynie układane na ramie wyrzutni. Wyrzutnie tego rodzaju bardzo często montowano na pojazdach ciężarowych, a także półgąsienicowych i specjalnych. Podobnie jak w poprzedniej konstrukcji pociski inicjowane były elektrycznie. Donośność pocisku wynosiła 1925–2200 m. Odmianą tej wyrzutni była schweres Wurfgerät 41 Stahl, której ramę wykonano ze stali.
W 1941, aby usprawnić mobilność oddziałów rakietowych, opracowano wyrzutnię 28/32-cm Nebelwerfer 41, która holowana przez ciągnik, miała znacznie większe pole manewru, niż stacjonarne wyrzutnie ramowe – była montowana na dwukołowej przyczepie. Wprowadzono także do użycia wyrzutnię schwerer Wurfrahmen 40, umożliwiającą montaż 4-6 skrzynek z pociskami 28/32 cm Wk. na pojeździe opancerzonym – najczęściej występowały w tej roli transportery Sd.Kfz.251, wykorzystywano także zdobyczne francuskie ciągniki artyleryjskie Renault UE i czołgi Hotchkiss H-35.