W tym samym roku na uzbrojenie Wehrmachtu weszła wyrzutnia 5-prowadnicowa kalibru 210 mm 21-cm Nebelwerfer 42, wystrzeliwująca pociski 21 cm Wgr. 42 Spr o zasięgu 7850 m.
Od 1943 Dowództwo Wojsk Lądowych Wehrmachtu zdecydowało się zmodyfikować wyrzutnię 28/32-cm Nebelwerfer 41, wdrażając do produkcji 30-cm Nebelwerfer 42 z pociskami kalibru 300 mm. Nowa wyrzutnia charakteryzowała się większą donośnością. Ze względu na dużą masę pocisków rakietowych, opracowano do niej specjalne nosze (korytko ładowniczego), używane podczas ładowania.
W 1943 powstał 15-cm Panzerwerfer 42 służący do szybkiego i zmasowanego wsparcia ogniowego dla wojsk pierwszej linii frontu. Zestaw ten składał się z 10 prowadnic rurowych, zamontowanych na półgąsienicowym pojeździe zwanym Maultier („muł”). W 1944 opracowano wyrzutnię rakietową 30-cm R-Werfer 56, która była modyfikacją 30-cm Nebelwerfer 42 o zwiększonej donośności.