Cechy fonetyczne an, am > ón, óm – dóm (dom) ę > a, an, am, ań ę wym. nosowo > a gaś (gęś) ę wym. en, eń > an, ań – Swiantyjón (daw. Kościół św. Jana, dziś: nazwa terenowa w Starogardzie Gd.), piańć (pięć) ę wym. em > am – tampy (tępy) ę wym. e > a – robja (robię) ą > ó, ón, óm, óń ą wym. nosowo > ó – wywiózać sia (wywiązać się) ą wym. on > ón – spsiónca (śpiąca) ą wym om > óm – trómba (trąba) ą wym on > ón – wycióngnóńć (wyciągnąć) p’ > ps – psiésać (pisać) f’ > fs – profsit (z niem. zysk) m’ > mn – mniantki (miękki) -ja, -ia > -yja, -ija – ceremónija (ceremonia) w’, wi > (często) wj – wywjijać (wywijać) b’, bi > (często) bj – robjić (robić) zw- > w- – wjérciadło (zwierciadło) jd, jt > ńd, ńt – wyńda (wyjdę) kt > cht – chto (kto) -ej > i albo y – mały (małej), lepi (lepiej)
Wymowa y – (prawie zawsze) y zbliżone do i é – y ó – głoska pomiędzy o a u ó (na końcu wyrazu) – o
Alfabet Nie ma jednolitego alfabetu kociewskiego.