od tego, czy ładunek dodatni znajduje się na atomie węgla, do którego jest przyłączony jeden inny atom węgla (pierwszorzędowy), dwa takie atomy (drugorzędowy), czy trzy takie atomy (trzeciorzędowy): framed|center|Alkilowe karbokationy w malejącym porządku ich trwałości (cyfry rzymskie oznaczają ich rzędowość)
Fakt wzrostu trwałości karbokationów alkilowych wraz ze wzrostem ich rzędowości wynika z faktu częściowego przekazywania elektronów z atomów węgla przyłączonych do atomu naładowanego dodatnio, co powoduje częściowe rozproszenie tego ładunku na wszystkie sąsiadujące atomy. Stabilizacja karbokationów i spadek ich reaktywności może zatem być także powodowany przez obecność innych grup funkcyjnych bezpośrednio przyłączonych do naładowanego dodatnio atomu węgla.
Szczególnym przypadkiem są kationy allilowe () i benzylowe (), które są dodatkowo stabilizowane przez rezonans chemiczny, czym tłumaczy się ich szczególnie dużą trwałość. Dodatkowym czynnikiem stabilizującym może być aromatyczność kationu – jeśli ładunek dodatni jest rozproszony na wszystkie atomy węgla w układzie aromatycznym to kation jest bardzo stabilny. Dotyczy to np. kationu tropyliowego.