Nikołaj Dmitrijewicz Kaszyrin, ros. Николай Дмитревич Каширин (ur. w Wierchnieuralsku, zm. 14 czerwca 1938 w miejscu egzekucji Kommunarka) – komandarm II rangi Armii Czerwonej.

Życiorys Urodzony w rodzinie nauczyciela Kozaka, później atamana stanicy. W armii carskiej od 1906. Ukończył Orenburską Szkołę Junkrów 1909 i służył w orenburskich jednostkach kozackich. Uczestnik I wojny światowej, nagrodzony za walki 6 orderami. Po rewolucji lutowej i obaleniu caratu w 1917 przewodniczący pułkowej Rady Żołnierskiej Kozaków. Członek Socjaldemokratycznej Partii Robotniczej Rosji od 1918. W 1918 sformował w Wierchnieuralsku ochotniczy oddział kozacki i prowadził walki z oddziałami Aleksandra Dutowa. 16 lipca 1918 został wybrany na dowódcę Uralskiej Armii Partyzanckiej i działał na tyłach oddziałów Białych na płd. Uralu, ranny. Po wyleczeniu zastępca naczelnego dowódcy na Uralu – Wasilija Blüchera. Od września 1918 zastępca dowódcy i dowódca 4 Uralskiej Dywizji, później 30 Dywizji strzelców. W 1919 komendant Orenburskiego Rejonu umocnionego, dowódca 49 Dywizji Fortecznej na froncie turkiestańskim. W 1920 dowódca 3 Korpusu Kawalerii na Froncie Południowym, dowódca Aleksandrowskiej Grupy Wojsk w walce z Nestorem Machno.