Kościół św. Ignacego Loyoli i klasztor Jezuitów w Wilnie – kościół położony przy ulicy šv. Ignoto g. 6 (przed 1945 – zaułek św. Ignacego). Zbudowany został w latach 1622–1647 przez zakon jezuitów.
Historia kościoła i klasztoru Budowę klasztoru jezuici rozpoczęli w latach 1602–1604. Obecny kształt nadała mu budowa lub przebudowa w latach 1622-1633. W 1622 rozpoczęto też wznoszenie świątyni. W trzy lata później odbyły się w niej pierwsze nabożeństwa. Wśród fundatorów świątyni znalazły się rody Paców i Pałubińskich, a także ochmistrzyni na dworze króla Zygmunta III Wazy, Urszula Meierin, która przekazała 9000 złotych. Prace nas dekoracją wnętrza w kościele trwały do roku 1647. Wtedy to biskup Hieronim Lubartowicz Sanguszko dokonał konsekracji świątyni.
Kompleks kościoła i klasztoru jezuitów został zlokalizowany na przestrzeni ograniczonej ulicami św. Ignacego, Benedyktyńską i Jezuicką. Układ funkcjonalny kościoła „typu jezuickiego”, był podobny jak w kościele św. Kazimierza. Kościół zbudowano w stylu dojrzałego baroku. Fasada od zaułka św. Ignacego posiadała dwie wieże. Wnętrze było bogato zdobione licznymi, barokowymi ołtarzami.