Barbara Skarga – artykuł na witrynie „Gazety Wyborczej” (dostęp: 12 lutego 2014 r.).. Po z wyjściu z Gułagu otrzymała nakaz dożywotniego osiedlenia w kołchozie w Kazachstanie, skąd udało się jej, dzięki szczęśliwemu zbiegowi okoliczności politycznych i staraniom rodziny, powrócić w grudniu 1955 roku do kraju. Wspomnienia z tego okresu zawarła B. Skarga po latach w książce, pierwszej w literaturze kobiecej relacji z łagrów, Po wyzwoleniu (1944–1956), wydanej po raz pierwszy pod pseudonimem w Paryżu w 1985 roku.
W 1957 roku Barbara Skarga uzyskała w trybie zaocznym stopień magistra filozofii na Uniwersytecie Warszawskim i podjęła pracę w Zakładzie Bibliografii i Dokumentacji Filozofii Polskiej PAN. W 1961 roku doktoryzowała się na Uniwersytecie Warszawskim na podstawie pracy Narodziny pozytywizmu polskiego, przygotowanej pod kierunkiem prof. Niny Assorodobraj-Kuli. Od 1962 roku pracowała w Zakładzie Historii Filozofii Nowożytnej IFiS PAN, początkowo na stanowisku adiunkta. W tym czasie pozostawała w żywym kontakcie z kręgiem tzw. warszawskiej szkoły historyków idei (L. Kołakowski, A. Walicki, B. Baczko, J. Szacki, A. Sikora, Z. Ogonowski, L. Szczucki), zanim szkoła ta, w wyniku wydarzeń związanych z „marcem 68”, uległa dezintegracji.