Główną zaletą metody laplasowskiej jest wyraźnie lepsza rozdzielczość pomiaru, to znaczy umiejętność rozróżniania bliskich wartości szybkości emisji.
Metoda Laplace DLTS w połączeniu z technikami ciśnień jednoosiowych pozwoliła na wyznaczenie symetrii niektórych defektów, a co za tym idzie, na weryfikację ich struktury mikroskopowej. Natomiast stosowanie metody Laplace DLTS do próbek w postaci struktur MOS pozwoliło na wyznaczenie rozkładu energetycznego stanów elektronowych na powierzchni styku półprzewodnika i tlenku (izolatora)L. Dobaczewski et al., “Energy-state distributions of the Pb centers at the (100), (110), and (111) Si/SiO2 interfaces investigated by Laplace Deep Level Transient Spectroscopy”, Appl. Phys. Lett, vol. 92 (2008) 242104.
Stałopojemnościowy DLTS W pomiarach DLTS zakłada się przeważnie, że koncentracja mierzonych defektów jest niższa niż koncentracja domieszek definiujących przewodnictwo kryształu. W przypadku, kiedy to założenie nie jest spełnione, stosuje się tak zwaną stałopojemnościową metodę DLTS (z ang. constant capacitance DLTS, CCDLTS) do prawidłowego wyznaczania koncentracji defektów. W metodzie tej stosuje się w pomiarze dodatkowy układ elektroniczny sprzężenia zwrotnego utrzymujący w trakcie trwania procesu rozładowywania defektu stałą pojemność elektryczną złącza.