Stała pojemność złącza oznacza stałą szerokość obszaru zubożonego, a co za tym idzie stały obszar, w którym mierzone są defekty. Zmiany pojemności kompensuje się zmianami napięcia polaryzacji złącza. Właśnie ta kinetyka zmian napięcia polaryzacji złącza jest przedmiotem pomiaru w metodzie CCDLTS. Teoria tego pomiaru została przedstawiona przez Lau i Lama w 1982W.S. Lau and Y.W. Lam, „Analysis of and some design considerations for the constant capacitance DLTS system”, International Journal of Electronics, vol. 52(1982) 369.

Prądowy DLTS Techniki DLTS, gdzie mierzy się pojemność elektryczną złącza półprzewodnikowego, nie można stosować do materiałów wysokooporowych, gdyż dla takich materiałów jest trudno wykonać takie złącze. W takich materiałach zmianę stanu ładunkowego defektów zamiast impulsu napięciowego stosuje się błysk światła o energii fotonu za zakresu energii zarówno poniżej jak i powyżej wartości przerwy energetycznej danego materiału. Takie impulsy światła powodują chwilowe zmiany przewodnictwa materiału wynikające z procesu fotojonizacji defektów, a nie jonizacji termicznej. Taka metoda DLTS w literaturze nazywana jest PITS (od ang. photoinduced transient spectroscopy).