Stanisław Jarecki, ps. Jarosław, Ława (ur. 28 sierpnia 1892 w Białymstoku, zm. maj 1955) – działacz niepodległościowy, członek Polskiej Partii Socjalistycznej, żołnierz POW i Pogotowia Bojowego PPS, kapitan piechoty rezerwy Wojska Polskiego, wojewoda stanisławowski, więzień w okresie okupacji hitlerowskiej i w okresie Polski Ludowej, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys Urodził się 28 sierpnia 1892 r. w Białymstoku, w rodzinie Józefa i Jadwigi z Szamotułłów. Od 1907 r. był członkiem Związku Młodzieży Postępowo-Niepodległościowej. Od 1910 r. członek Polskiej Partii Socjalistycznej. W 1911 r. ukończył gimnazjum w Białymstoku. Studiował na Wydziale Budowy Maszyn Politechniki Lwowskiej oraz na wydziale prawa Uniwersytetu Petersburskiego. Od 1911 r. działał w organizacji akademickiej „Życie” oraz w Związku Strzeleckim. W latach 1912–1914 był instruktorem i zastępcą komendanta Związku Walki Czynnej w Petersburgu. Po wybuchu I wojny światowej w sierpniu 1914 r. wraz z Tadeuszem Hołówką i Tadeuszem Szturm de Sztremem przybył do Warszawy, próbując zorganizować grupę dywersyjną na tyłach wojsk rosyjskich. Po przejściu przez front emisariuszy Jana Bielawskiego i Józefa Kobiałko wziął udział w akcjach o charakterze dywersyjnym wchodząc od listopada 1914 r. do „Oddziału Lotnego Wojsk Polskich”.