Bitwa pod Herdonią – starcie zbrojne w ramach II wojny punickiej w roku 210 p.n.e.
Bitwa
Po nielicznych mniejszych potyczkach pomiędzy Rzymianami a Kartagińczykami stoczonych w roku 211 p.n.e., w roku następnym doszło do większego starcia pod Herdonią (obecnie Ordona, rejon Fogii). Bitwa zakończyła się zwycięstwem Hannibala. Straty Rzymian wyniosły 8000 żołnierzy, a śmierć poniósł m.in. dowodzący tym wojskiem prokonsul Gnejusz Fulwiusz Centumalus. Pomimo tego zwycięstwa Kartagińczykom nie udało się zdobyć obozu Rzymian. Klęska pod Herdonią nie osłabiła armii rzymskiej, która w roku następnym opanowała Tarent.
Po swoim najeździe na południowe Włochy w 217 r. p.n.e. Hannibal pokonał wojska rzymskie w bitwie pod Kannami (216 r. p.n.e.). Zwycięstwo to przyniosło mu wielu nowych sojuszników, którzy zbuntowali się przeciwko Rzymowi. Jednym z tych sprzymierzeńców było miasto Herdonia w północnej Apulii. Już w 212 roku p.n.e. miało tam miejsce starcie Hannibala z Rzymianami. Pierwsza bitwa pod Herdonią zakończyła się niemal całkowitym unicestwieniem wojsk dowodzonych przez pretora Gnejusza Fulwiusza Flaccusa. W 211 r. p.n.e. zakończyło się trwające wiele lat oblężenie Kapui, największego miasta, które po Kannach stanęło po stronie Hannibala.