Brał udział w Kongresie w Bitoli (1908), gdzie lobbował za przyjęciem alfabetu łacińskiego. Pisał artykuły do prasy europejskiej, demaskując represje osmańskie i propagując ideę niepodległości. Zabiegał o wsparcie międzynarodowe, szczególnie ze strony Austro-Węgier, które widziały w niezależnej Albanii przeciwwagę dla wpływów serbskich i rosyjskich. Korzystał z austriackiego wsparcia finansowego i politycznego, starając się zachować niezależność.
Powrót do polityki osmańskiej i radykalizacja (1908–1912) Rewolucja Młodoosmańska w 1908 roku i przywrócenie konstytucji umożliwiły Qemalemu powrót. Został wybrany deputowanym do parlamentu osmańskiego (Meclis-i Mebusan) z okręgu Berat. W parlamencie stał się czołowym rzecznikiem praw Albańczyków, domagając się autonomii dla albańskich prowincji, uznania języka albańskiego w administracji i edukacji oraz zniesienia nadużyć. Jednak rządy Komitetu Jedności i Postępu (CUP) szybko rozczarowały Albańczyków. Centralistyczne tendencje CUP i próby rozbrojenia albańskich oddziałów doprowadziły do serii powstań (1909–1912). Qemali, początkowo próbujący mediacji, uznał po stłumieniu powstania w 1910 roku, że jedyną realną drogą jest pełna niepodległość.