thumb|240px|Filiżanka ze spodkiem z ceramiki bolesławieckiej thumb|240px|Dzbanek z ceramiki bolesławieckiej thumb|180px|Współczesne wyroby z ceramiki bolesławieckiej Ceramika bolesławiecka (niem. Bunzlauer Keramikniemiecka nazwa Bolesławca to Bunzlauw innych językach używa się zarówno polskiej, jak i niemieckiej nazwy miasta) – ceramika produkowana w Bolesławcu i jego okolicach od XIV wieku, a po 1945 także w Niemczech przez wysiedlonych, np. w tzw. Wiosce garncarzy w Moringen.
Od 2019 roku, wskutek wygaśnięcia ochrony znaku towarowego, znakiem ceramiki bolesławieckiej mogą być oznaczane produkty wytwarzane w dowolnym miejscu.
Rozwój produkcji ceramiki datuje się na II poł. XVIII w., a następnie na I poł. XIX w. Do 1850 produkowano metodą rzemieślniczą, a następnie przemysłową. Produkowano dzbany, wazy i kufle o charakterystycznej brunatno-szklistej barwie, polewane białym szkliwem skaleniowym. Ich główny producent, J.G. Altman, uzyskał w 1844 złoty medal na wystawie w Londynie.
Po 1945 produkcję kontynuował zakład Cepelii dysponujący 8 piecami. Produkował talerze, kufle i komplety do kawy.
Kolekcję ceramiki bolesławieckiej można oglądać m.in. w Muzeum Ceramiki w Bolesławcu.