W latach 1921–1924 zastępca i dowódca Wojsk Ukrainy i Krymu, 1924–1925 dowódca Syberyjskiego Okręgu Wojskowego. W l. 1925–1932 komisarz i komendant Akademii Wojskowej im. M. Frunzego. W latach 1927–1936 redaktor odpowiedzialny pisma „Wojna i rewolucja”. W l. 1932–1934 członek Rewolucyjnej Rady Wojskowej ZSRR, od 1934 członek Rady wojskowej w ludowym komisariacie obrony ZSRR Od 1932 przewodniczący Centralnej Rady Stowarzyszenia Współdziałania Obrony i Budownictwa Lotniczego i Chemicznego ZSRR (Osoawiachim). Członek Wszechrosyjskiego Komitetu Wykonawczego RFSRR i Centralnego Komitetu Wykonawczego Rad ZSRR kilku kadencji.

Był członkiem Zarządu i przewodniczącym sekcji poezji i prozy Związku Pisarzy Łotewskiej Sowieckiej Socjalistycznej Republiki.

Aresztowany przez NKWD 22 maja 1937 w czasie moskiewskiej konferencji partyjnej pod zarzutem „udziału w antyradzieckiej organizacji terrorystycznej”. Przyznał się do udziału w spisku wojskowym łotewskiej tajnej organizacji i zadenuncjował 20 współtowarzyszy (13 z nich aresztowano natychmiast). Skazany na śmierć 11 czerwca 1937 przez zgromadzenie specjalne Sądu Najwyższego ZSRR z zarzutu udziału w spisku wojskowym w Armii Czerwonej, i przygotowaniach do obalenia władzy sowieckiej poprzez powstanie zbrojne i klęskę ZSRR w przyszłej wojnie.