Siły niemieckie Frontu w tym rejonie broniła 6. Armia generała Karla Hollidta, wchodząca w skład Grupy Armii Południe feldmarszałka von Mansteina. Na głównym kierunku natarcia rozmieszczone były dwie dywizje piechoty (306. i 294.) z XVII Korpusu Armijnego, główny odwód stanowiła 16. Dywizja Grenadierów Pancernych. Oddziały te jednak nie były w pełni ukompletowane w sprzęt, którego uzupełnienia przeznaczane były dla operacji Zitadelle. Później do akcji weszła 23. Dywizja Pancerna z 1. Armii Pancernej, która również miała niepełne stany (50 czołgów PzKpfw III i IV).
Z uwagi na zagrożenie, von Manstein skierował następnie na zagrożony odcinek spod Biełgorodu II Korpus Pancerny SS, biorący wcześniej udział w operacji Zitadelle. W jego skład wchodziły dywizje grenadierów pancernych SS Totenkopf i Das Reich oraz 3. Dywizja Pancerna Wehrmachtu. Dywizje te były również osłabione walkami pod Kurskiem, a część pojazdów pancernych była w remoncie, ponadto z korpusu wyłączono i skierowano do Włoch w związku z lądowaniem na Sycylii dywizję Leibstandarte Adolf Hitler.