Kamińskiego”, a około dwudziestu, w tym por. Łukaszewicz, ranny ppor. rez. Barcz, ppor. rez. Jezierski, ogn. pchor. Wereszczyński i szef baterii, dołączyło do 3 baterii 1 dak. 27 września „oddział kawalerii ppłk. Kamińskiego” dostał się do niewoli niemieckiej, natomiast grupa por. Łukaszewicza podzieliła los oddziałów Grupy Operacyjnej Kawalerii gen. Andersa.
Obsada personalna 15 bak we wrześniu 1939 dowódca – kpt. Walenty RakowskiJan Kamiński, Od konia i armaty do spadochronu…, s. 27; Piotr Zarzycki, 15 bateria artylerii konnej…, s. 77 podają, że dowódca baterii miał na imię Włodzimierz. (ranny 23 IX pod Jacnią) oficer ogniowy – por. Józef Łukaszewicz oficer zwiadowczy – ogn. pchor. Włodzimierz Wereszczyński dowódca I plutonu – ppor. rez. Stanisław Gerard Jezierski dowódca II plutonu – ppor. rez. Stanisław Barcz (ciężko ranny 23 IX 1939 pod Jacnią) celowniczy – Goldberg celowniczy – Kac jaszczowy 3 działonu – bomb. Stojan szef baterii – ogn. Józef Radzikowski działonowy – kpr. Jan Bombała († 1 IX 1939 Płock) trębacz – bomb. Augustynia († 13 IX 1939 Dębe Wielkie)
Zobacz też Organizacja wojenna dywizjonu artylerii konnej
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Wojsko Polskie II Rzeczypospolitej w Warszawie Kategoria:Artyleria konna Kategoria:Baterie II Rzeczypospolitej Kategoria:Polskie jednostki kawalerii utworzone w 1939 Kategoria:Polskie jednostki organizacyjne wojska rozwiązane w 1939