W XVI wieku dobra martwej ręki obejmowały w Koronie około 15% ogółu ziemi. W 1510 r. Sejm zabronił zapisywania w testamentach dóbr ziemskich Kościołowi, natomiast w 1511 r. posłowie żądali bezskutecznie przeznaczenia części dóbr duchownych na obronę państwa. Kolejne niezrealizowane plany przeznaczenia majątków ziemskich posiadanych przez kler na obronę ojczyzny miały miejsce w 1524 r.Wincenty Zakrzewski, Powstanie i rozwój reformacyi w Polsce 1520-1572 Lipsk 1879, s. 239. Natomiast w 1551 r., z inicjatywy biskupa Stanisława Hozjusza, wprowadzono zakaz oddawania w dzierżawę dóbr kościelnych innowiercomJanus Tazbir, Państwo bez stosów i inne szkice. Kraków 2000, s. 63. Kolejny protest przeciwko przekazywaniu klerowi majątków ziemskich z powodów ekonomicznych miał miejsce na sejmie w 1632 r. i dotyczył złożonej przez posłów petycji, aby zabronić zakonom nabywania dóbr ziemskich, ponieważ w ten sposób stan rycerski przechodzi do ubóstwaJanusz Tazbir, Polska przedmurzem Europy, Wydawnictwo Książkowe Twój Styl, Warszawa 2004, s. 9..
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Dobra martwej ręki · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.