W dobrach tych sytuacja chłopów w tym czasie była gorsza niż w królewszczyznach i majątkach będących w posiadaniu szlachty, a biskup Filip Padniewski dał się poznać jako ciemiężyciel chłopów. Aby zapobiec częstym przypadkom ucieczek z dóbr kościelnych, administratorom nakazywano traktowanie pracujących w nich chłopów jak ludziIgnacy Subera, Synody prowincjonalne arcybiskupów gnieźnieńskich, Akademia Teologii Katolickiej, Warszawa 1971, s. 128.. Nieznacznie lepiej przedstawiała się sytuacja chłopów w dobrach kapituły krakowskiej i gruntach plebańskichJanusz Tazbir,Historia kościoła katolickiego w Polsce (1460-1795), Warszawa 1966, s. 119..

Konstytucja sejmowa z 1635 r. w sprawie dóbr martwej ręki dotyczyła ograniczeń w sprawie zakładania nowych klasztorów oraz przekazywania majątku instytucjom kościelnym. Nie zahamowało to jednak zapisów na rzecz kleru, w związku z czym konstytucja sejmowa z 1719 r. domagała się nawet konfiskaty dóbr przekazanych Kościołowi po 1635 r. Ponieważ nie udało się definitywnie rozwiązać tego problemu, sprawa ta trafiła na wokandę sejmów jeszcze w 1726 i 1764 rokuBolesław Kumor, Historia Kościoła. Czasy nowożytne. Kościół w okresie absolutyzmu i oświecenia. Katolicki Uniwersytet Lubelski, Lublin 1985, s. 114–115..