Behawioryzm – termin literaturoznawczy, przeszczepiony na grunt nauk literackich z nauk psychologicznych. Stosowany jest na określenie rodzaju techniki narracyjnej lub tendencji literackiej, występującej w danym utworze.

Znaczenia terminu Behawioryzm rozumiany jako sposób narracji charakteryzuje się brakiem w wypowiedziach narratora bezpośrednich informacji o przeżyciach, stanach psychicznych czy uczuciach bohaterów. Informacje takie mogą pojawić się jedynie w formie przytoczenia opinii wygłaszanej przez jedną z postaci przedstawionych lub odczytywane przez czytelnika ze sposobu zachowania się postaci. Uniemożliwia to stosowanie analizy psychologicznej na poziomie wypowiedzi narratora, ogranicza też znacznie stosowanie narracji pierwszoosobowej – narrator nie może opowiadać o własnych uczuciach i przeżyciach. Ponadto utwory pisane tą techniką charakteryzują się często rozbudowaną warstwą dialogową. Behawioryzm jako tendencja literacka dotyczy prozatorskich utworów fabularnych.