Wiąże się zazwyczaj z niezawierającą komentarza narracją, prowadzoną przez trzecioosobowego, niewidocznego narratora.
Historia Behawioryzm ukształtował się w literaturze Stanów Zjednoczonych, niedługo po zakończeniu I wojny światowej, jako reakcja na uprawianą licznie we wcześniejszych latach prozę opartą na analizie psychologicznej i jako przeciwieństwo prozy tworzonej na zasadzie monologu wewnętrznego i strumienia świadomości. Utwory o tendencji behawiorystycznej tworzyli w okresie międzywojennym m.in. Ernest Hemingway (In Our Time) oraz John Steinbeck (Myszy i ludzie). W prozie europejskiej behawioryzm spopularyzował się w połowie lat 40., w związku ze wzrostem zainteresowania prozą amerykańską.
Behawioryzm w literaturze polskiej W Polsce tendencje behawiorystyczne w prozie pojawiły się po 1945 roku. Stanowiły one początkowo reakcję na prozę psychologiczną, wynikały również z doświadczenia II wojny światowej, postrzeganego jako doświadczenie, które wymaga specyficznego i innego niż dotychczasowe ujęcia w literaturze. Tendencje behawiorystyczne reprezentowały ówcześnie m.in. Medaliony Zofii Nałkowskiej, opowiadania Tadeusza Borowskiego i Buty Jana Józefa Szczepańskiego. Recepcja behawioryzmu w Polsce zatrzymała się w okresie 1949–1950, ze względu na narzuconą przez państwo konwencję socrealizmu.